Խնդրում ենք սպասել...
Այսօր`  չորեքշաբթի, 25 նոյեմբերի, 2020 թ.

Համացանց

«Դարձել ենք Ռուսաստանի գուբերնիա». Կարինե Հարությունյան

04:05, շաբաթ, 21 նոյեմբերի, 2020 թ.
«Դարձել ենք Ռուսաստանի գուբերնիա». Կարինե Հարությունյան

Լրագրող Կարինե Հարությունյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Դարձել ենք Ռուսաստանի գուբերնիա
     Բարև ձեզ, ես ձեր մորաքույրն եմ. մոտավորապես այս վիճակում ենք հայտնվել այսօր, բայց մորաքրոջ փոխարեն տիրակալն է գալիս՝ առանց դուռը ծեծելու եւ սեփական օրակարգով:
     Վաղը, ըստ լուրերի, Հայաստան են ժամանում ՌԴ արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովը, պաշտպանության նախարար Սերգեյ Շոյգուն, փոխվարչապետ Ալեքսեյ Օվերչուկը և էկոնոմիկայի նախարար Ալեքսանդր Նովակը:
     Պատերազմից 26 օր առաջ հրապարակված Ժիրայր Լիպարիտյանի հոդվածի կանխատեսումները այսօր իրականություն են: Այս հոդվածից հետո Արցախի և Հայաստանի որոշ պաշտոնյաներ հակառակվեցին, թե Լիպարիտյանը սխալ կանխատեսումներ է անում: Չմանրամասնեմ: Բայց հատկապես նշեմ ԱԱԽ քարտուղար Արմեն Գրիգորյանին, որը Սիվիլնեթում մի հոդված էր հրապարակել և առանց Լիպարիտյանին հղում անելու ինչ-որ ապացույցներ էր բերում, թե Ղարաբաղյան հարցը կապ չունի տնտեսական զարգացման հետ, ժողովրդավարության և մնացած այլ հարցերի հետ: Կային նաև որոշ այլ վերլուծաբաններ՝ ոչ մի քննություն չբռնող իրենց պնդումներով:
     Որտե՞ղ են հիմա այս օրակարգ մշակողները, վերլուծաբանները, քաղաքագետները:
     Այսօր իրականություն է Ժիրայր Լիպարիտյանի հոդվածում նշված պատերազմը և պարտությունը, վտանգված ժողովրդավարությունը, հարցականի տակ կքած տնտեսական զարգացման հնարավորությունը, և Հայաստանի ինքնիշխանությունը՝ մեր պետականությունը:
     Ինչո՞ւ են մարդիկ այնքան մեծամիտ, որ չեն լսում ուրիշներին, մանավանդ նրանց, ովքեր փորձ ունեն և հաջողել են իրենց աշխատանքում, թեկուզև այդ մարդկանց կարծիքը չի համապատասխանում իրենց երազներին և հաճո չէ իրենց ականջներին: Ինչո՞ւ են պետության շահերը հարմարեցվում սեփական անձի նկրտումներին և ոչ հակառակը:
     Ինչո՞ւ է հեղափոխական տեքստով իշխանության եկածը երկրին այսքան ցավ պատճառում: Ինչո՞ւ, ինչո՞ւ փշալարերով բարձրացողը այնքան քաջություն չունի ուրիշներից սովորելու, սեփական սխալները ընդունելու, գլխահակ հեռանալու: Ինչո՞ւ է նա մուրում հարգանք և վստահություն, մինչդեռ ուներ այնքան լեգիտիմություն, որ կարող էր արժանապատիվ կյանք ապահովել իր երկրի համար, բայց ծնկի բերեց այդ նույն երկիրը:
     Որտե՞ղ ենք մենք սխալվել: Ե՛ս որտե՞ղ եմ սխալվել: Որ ցանկացել եմ ազնիվ ղեկավա՞ր ունենալ: Մի՞թե դա հանցանք է:
     Մի՞թե հնարավոր չէր երկրի ղեկին հայտնվելուց հետո առաջին նախագահի հետ խորհրդակցել, նրա՝ արտաքին հարցերով ավագ խորհրդականի հետ խորհրդակցել, որովհետև 30 տարվա պետականության ընթացքում միայն Տեր-Պետրոսյանի թիմն է պետականամետ գործեր արել, նույնիսկ եթե նաև սխալներ է ունեցել:
     Մի՞թե հնարավոր չէր լսել, թե նրանք ինչ են ասում և ինչու, եթե ժամանակ չունեիր պատմության վերաբերյալ գիտելիքներդ այնքան հարստացնելու, որպեսզի հասկանաս, թե պատմական օրինաչափությունները ուր կարող են տանել այս կամ այն ընտրության դեպքում:
     Մի՞թե հնարավոր է, որ մարդը Հիսուս դառնա. նրան մոտենալն անգամ շատ դժվար է:
     Մի՞թե հնարավոր է մարդուն, այս դեպքում՝ Լևոնին, հավասարվել, առանց նրանից սովորելու կամ գոնե հեռվից նրա գործունեության դրվագները ուսումնասիրելու: Մի՞թե հնարավոր է Լիպարիտյանի փորձը շրջանցել՝ մտածելով, թե մի անփորձ, բայց մի քանի տեղ սովորածը կարող է ավելի լավ դիվանագետ լինել: Վերջապես մի՞թե կարելի է դիվանագիտության մեջ ժուլիկություն անել:
     Մի՞թե կարելի է հեղափոխական կամ ներքին քաղաքական հռետորաբանությունը, տեքստը դիվանագիտական դաշտ տեղափոխել և արկածախնդրորեն մի ողջ ժողովրդի ճակատագիր վճռել»:

| | |
6612 | 3
Facebook